Są kierowcy, którzy zdobywają mistrzostwa. I są kierowcy, których świat nigdy nie zapomina. Gilles Villeneuve należy do tej drugiej kategorii i być może to właśnie czyni go jeszcze większym.

Urodzony w Berthierville w Quebecu w 1950 roku, Gilles Villeneuve nigdy nie zdobył tytułu mistrza świata Formuły 1. Wygrał tylko sześć Grand Prix. A jednak, czterdzieści lat po jego śmierci, jego imię wciąż krąży w padoku, w barach wyścigowych i w rozmowach tych, którzy naprawdę kochają rywalizację samochodową.

Kwaterczyk na linii startu świata

Wzlot Villeneuve'a do F1 to sam w sobie niezwykła historia. Przed europejskimi torami były tory skuterów śnieżnych w Quebecu, wyścigi Formuły Ford, a potem sezon w Formule Atlantyckiej, gdzie dominował wszystkich. Niki Lauda widział go ścigającego się w Trois-Rivières w 1976 roku i wrócił do Europy mówiąc swoim zespołom: zobaczcie, co widziałem w Kanadzie.

Ferrari nie zwleka. Sam Enzo Ferrari odbiera telefon. I to właśnie wtedy legenda naprawdę się zaczyna.

Styl Villeneuve: wszystko albo nic, nigdy inaczej

To, co definiuje Gilles'a Villeneuve na torze, to forma odwagi, która wykracza poza kalkulacje. On nie zarządza wyścigami. On je atakuje. Ferrari 312T3 z 1977 roku nie jest najlepszym samochodem na torze, ale Villeneuve wyciska z niego każdą dziesiątą sekundy, a czasem nawet więcej.

Jego Grand Prix Kanady 1978 w Montrealu pozostaje jednym z najbardziej niezwykłych występów w jego karierze — zwycięstwo na jego torze, przed jego publicznością, w czerwonym Ferrari. Kilka chwil, kilka okrążeń, kilku bohaterów. Rzadko jest tego więcej.

Zandvoort, maj 1982

Sezon 1982 miał być sezonem Villeneuve'a. Ferrari 126C2 jest konkurencyjne. Ale po tym, co odebrał jako zdradę ze strony swojego partnera zespołowego Didiera Pironiego podczas kwalifikacji w San Marin, Villeneuve wraca z Maranello zraniony, wściekły, zdeterminowany, by nigdy więcej nie dać się wyprzedzić przez niego.

Trzy tygodnie później, podczas kwalifikacji w Zandvoort, jego Ferrari zderza się z Williamsem Jochena Massa. Samochód odrywa się od ziemi. Gilles Villeneuve zostaje wyrzucony z pojazdu.

Miał 32 lata.

To, co pozostaje

Pozostają filmy. Pozostają zakręty Villeneuve w Montrealu, tor noszący jego imię od 1982 roku. Pozostaje pomnik w Berthierville. Pozostaje sposób, w jaki dzisiejsi kierowcy wciąż o nim mówią, jak o wzorcu niemożliwym do dorównania.

I pozostaje ta prosta idea, którą Gilles Villeneuve być może lepiej niż ktokolwiek inny uosobił w historii sportów motorowych: że lepiej ścigać się, jakby każdy okrążenie było ostatnim, niż przejechać całą karierę, nigdy się nie walcząc.

W Carrera Café często o tym myślimy. Nie tylko patrząc na zdjęcia na ścianie. Ale także w sposobie podejścia do każdej obsługi, każdej filiżanki, każdego wieczoru w Petit Champlain.

Powiązane artykuły

Legendy

Ayrton Senna w Monako 1984

F1

Przewodnik dla początkujących po Formule 1

Historia

Le Mans 1966: Ford kontra Ferrari