Są dzielnice, które podziwia się na zdjęciach. A jest Petit-Champlain. Tutaj zdjęcia nie oddają sprawiedliwości. Trzeba poczuć bruk pod stopami, zobaczyć światło odbijające się od kamiennych murów, usłyszeć dzwony Starego Québecu w oddali. To najstarsza dzielnica całej Ameryki Północnej i wciąż stoi.

Uwięziony między klifem a rzeką Świętego Wawrzyńca, Petit-Champlain jest dostępny kolejką linową, schodami Casse-Cou lub Promenadą Samuela-De Champlain. Każde wejście oferuje inny kąt na ten sam klejnot.

Zanim pojawią się grupy turystów, dzielnica należy do tych, którzy wstają wcześnie. Sklepy stopniowo się otwierają, kawiarnie serwują pierwsze filiżanki, a uliczki wciąż mają ten szczególny spokój letnich poranków.

Po tym pierwszym przystanku dzielnicę zwiedza się naturalnie. Ulica du Petit-Champlain jest krótka, ale intensywna: każda witryna ma coś do zaoferowania. Lokalni twórcy, galerie, rzemieślnicy, cukiernie. Spacerujesz. Wracasz tą samą drogą. Taki jest rytm Petit-Champlain.

Pytanie, które zadaje sobie każdy odwiedzający: gdzie zjeść w Petit-Champlain? Dzielnica oferuje wiele opcji, ale niektóre wyraźnie się wyróżniają. Złota zasada: wybieraj miejsca współpracujące z lokalnymi producentami. Quebec ma jeden z najbogatszych terroir na kontynencie.

Popołudnie w Petit-Champlain to czas odkryć. Sklepy są otwarte, czasem widać artystów przy pracy. Alternatywne galerie sztuki sąsiadują z bardziej tradycyjnymi lokalami. Ulica Sous-le-Fort prowadzi do Place Royale, skąd można dojść do Starego Portu i promenady nad rzeką.

Wieczorem Petit-Champlain nabiera innego wymiaru. Oświetlenie ociepla fasady, restauracje serwują ostatnie dania, a bary z winem otwierają swoje serca. Carrera Café przechodzi wtedy w tryb bufetu: koktajle zastępują espresso, a atmosfera staje się bardziej swobodna, bardziej teatralna.