Sezon turystyczny w Starym Québecu trwa od Święta Świętego Jana (23 czerwca) do Festiwalu Lata (koniec lipca). Te sześć tygodni skupia większość rocznych odwiedzających. Kolejki przed restauracjami są długie, noclegi drogie, brukowane ulice zatłoczone.

Poza tym okresem miasto zmienia oblicze. Każda z trzech pór poza latem ma swój urok: jesień i jej ogniste kolory, zima i jej teatralna biel, wiosna i jej nieśmiałe, ale głębokie odrodzenie. Trzy różne nastroje, trzy doświadczenia, których lato nie zapewnia.

Ceny noclegów znacząco spadają poza sezonem: nawet do 40% taniej w dużych hotelach, 30% w bed-and-breakfast w Starym Québecu. Najlepsze restauracje dostępne bez rezerwacji na tygodnie do przodu. A zjawiska turystyczne naturalnie się zmniejszają.

Jesień jest bez wątpienia najpiękniejszą porą roku na zwiedzanie Starego Quebecu poza latem. Od połowy września do połowy października drzewa w parku Gouverneurs, na równinach Abrahama i na ulicach Haute-Ville przybierają odcienie żółci, pomarańczy i czerwieni, które kontrastują z szarymi kamieniami fasad.

Jesienne światło jest inne. Jest niższe, bardziej złote, dłuższe. Otacza Château Frontenac bursztynowym odcieniem pod koniec dnia, którego nie ma latem. Fotografowie to wiedzą i przyjeżdżają specjalnie dla tego światła.

Festiwale Nowej Francji (sierpień) i Międzynarodowy Festiwal Filmowy (październik) ożywiają przejście. Oferta gastronomiczna jest na szczycie: jesienne menu najlepszych restauracji są jednymi z najbardziej pomysłowych w roku. A targi obfitują w dynie, jabłka, dojrzewające sery i nowe cydry.

Grudzień i styczeń to najspokojniejsze miesiące w Starym Quebecu. Zaśnieżony, oświetlony, cichy. Śnieg tłumi dźwięki, wieczorami ulice są puste. Château Frontenac wyłania się na tle stalowo-niebieskiego nieba lub chmur pełnych śniegu. Prawie nierealny widok.

Luty przynosi Karnawał, jedyną prawdziwą zimową rozrywkę dla szerokiej publiczności. Dwa tygodnie Karnawału skupiają napływ odwiedzających, który przypomina trochę sezon letni. Poza Karnawałem Stare Miasto Quebecu odzyskuje swoją samotność.

To idealna pora roku dla podróżnych szukających samotności i kontemplacji. Zimowy weekend w Quebecu w styczniu to niemal medytacyjne przeżycie: długie spacery po Terrasse Dufferin, czytanie w kawiarniach, obfite i regenerujące zimowe posiłki.

Kwiecień w Quebecu to obietnica, która powstaje powoli. Marzec jest jeszcze zimny, często śnieżny. Kwiecień zaczyna wątpić. Ale maj, z pierwszymi prawdziwymi promieniami słońca i kwitnącymi wiśniami w parkach, ma taką łagodność, której podróżnicy przyzwyczajeni do łagodnych wiosen nie znają.

Prawdziwym objawieniem wiosny w Quebecu jest otwarcie tarasów. Gdy tylko termometr przekracza 10 °C, bistro i kawiarnie wystawiają krzesła. Quebecczycy siadają, czasem jeszcze w płaszczach, i korzystają ze słońca. To wzruszający widok, zbiorowy rytuał o godnej podziwu szczerości.