นี่คือสิ่งที่ไม่มีใครบอกคุณเกี่ยวกับร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ในย่านที่ถูกถ่ายภาพมากที่สุดของเมืองเคเบก ไม่ใช่ภาพจาก Instagram ไม่ใช่รีวิว Google บันทึกจริงของหนึ่งสัปดาห์ เรื่องเล่าแต่ละตอน

วันจันทร์ · 7:12

เอสเปรสโซ่แก้วแรกของสัปดาห์มักเป็นของคนที่ดูเหมือนยังไม่อยากตื่นจริงๆ เช้าวันนี้เป็นชายวัยประมาณห้าสิบปี สวมเสื้อโค้ทผ้าวูลสีเทา เขาเข้ามาโดยไม่ดูเมนู สั่งด้วยนิ้วสองนิ้วชี้ สัญลักษณ์สากลที่หมายถึงเอสเปรสโซ่สองแก้ว

เขาเดินออกไปห้านาทีต่อมาพร้อมถ้วยเปล่าสองใบวางเรียบร้อยบนเคาน์เตอร์ เขาไม่พูดคำไหนเลย เขาจะกลับมาในวันพรุ่งนี้

วันจันทร์ · 11:30

คู่รักคนหนึ่งมาพร้อมรถเข็นเด็กสองคันและเด็กสี่คนอายุประมาณห้าถึงสิบปี พวกเขาดูเมนูเงียบๆ ประมาณหนึ่งนาที หนึ่งในเด็กถามว่าเรามีโค้กไหม เราไม่มี เขาถามน้ำส้ม เราก็ไม่มีเช่นกัน เขาสุดท้ายยอมรับช็อกโกแลตร้อนที่ดื่มอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นเรื่องชีวิตหรือความตาย

พ่อแม่สั่งลาเต้สองแก้ว พวกเขานั่งข้างนอกที่ระเบียงแม้ว่าจะยังเย็นอยู่ พวกเขาต้องการอากาศ นั่นเห็นได้ชัด พวกเขาอยู่ประมาณสี่สิบห้านาที มันนานและสั้นในเวลาเดียวกัน ขึ้นอยู่กับว่าถามพ่อแม่คนไหน

วันอังคาร · 8:45

นักท่องเที่ยวชาวเยอรมันคนหนึ่งเข้ามาพร้อมกับแผนที่กระดาษที่กางออก ซึ่งแทบจะไม่เห็นกันแล้ว เขากำลังมองหารถราง เราอธิบายเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมมือและตา ทุกอย่างที่ทำได้ เขาเข้าใจ เขาเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง แผนที่พับเก็บในกระเป๋าเสื้อกันฝน เขาจะกลับมาสั่งกาแฟลาเต้อุ่นอีกครั้งในอีกยี่สิบนาที รถรางปิดซ่อมบำรุง

วันพุธ · 14:20

ช่างภาพหนุ่มคนหนึ่งใช้เวลาสองชั่วโมงที่ระเบียงของเราพร้อมกับกล้องวางอยู่บนโต๊ะระหว่างเขากับกาแฟ flat white เขาไม่ได้ถ่ายภาพกาแฟ แต่ถ่ายภาพผู้คนที่เดินผ่านซอย เขามีสายตาแบบข้างๆ ที่ตั้งใจ ไม่ฝันแต่จดบันทึก ก่อนจะจากไปเขาถามว่าเรามีจานเนื้อแปรรูปไหม เรามี เขาสั่ง เขาจะอยู่จนถึง 17.00 น.

วันพฤหัสบดี · 9:15 น.

หญิงคนหนึ่งในย่านนี้เข้ามาทุกเช้าตั้งแต่เราเปิดร้าน เธอสั่งเหมือนเดิมเสมอ: คาปูชิโน่ฟองนมน้อยหน่อย วันนี้เธอถามว่าใส่อบเชยได้ไหม เราทำได้ เธอบอกว่าเพื่อฉลองบางอย่าง เราถามว่าอะไร เธอบอกว่าเธออ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่ไม่สามารถจบได้มาสามปีจนเสร็จแล้ว

นี่คือเหตุผลที่ดีที่สุดที่เคยได้ยินในการใส่อบเชย

วันศุกร์ · 17:45 น.

สุดสัปดาห์เริ่มที่นี่ในคืนวันศุกร์ เมื่อย่านเปลี่ยนจังหวะ คนทำงานถอยให้คนเดินเล่น เสียงดังขึ้นอีกระดับ ใครบางคนสั่งไวน์หนึ่งแก้ว แล้วอีกแก้ว เครื่องชงเอสเปรสโซทำงานเร็วขึ้น จานชีสจากควิเบกถูกเสิร์ฟทีละจาน

ชายคนหนึ่งนั่งคนเดียวพร้อมหนังสือและแก้วไวน์แดง เขาอ่านสองชั่วโมงโดยไม่เงยหน้า ก่อนออกไปเขาวางหนังสือลงบนโต๊ะ เป็นนวนิยายของ Patrick Modiano เราจะเก็บไว้หลังเคาน์เตอร์เพื่อดูว่ามีใครขอคืนไหม ไม่มีใครขอคืน เราจะอ่านมันในที่สุด

วันอาทิตย์ · 10 โมงเช้า

เช้าวันอาทิตย์เป็นช่วงเวลาที่บริการช้าที่สุดและสวยที่สุดของสัปดาห์ ผู้คนมาถึงโดยไม่ใส่นาฬิกา ไม่มีตารางเวลา พวกเขาอยู่กันนาน มองถนน บางครั้งพูดคุยกันเบาๆ เหมือนย่านนี้ยังหลับอยู่และไม่อยากปลุกให้ตื่น

เช้านี้ชายคนหนึ่งสั่งเอสเปรสโซและถามว่ามีดนตรีเล่นไหม เราบอกว่าใช่ บางครั้ง แต่ไม่ใช่เช้านี้ เขาบอกว่าก็ดีแบบนี้ เขานั่งใกล้หน้าต่างและอยู่หนึ่งชั่วโมงครึ่งกับเอสเปรสโซที่ว่างเปล่าหน้าตัวเอง มองไปที่ก้อนหินเปียกฝนยามเช้า

นี่แหละคือกาแฟที่ Petit Champlain ไม่ใช่แค่กาแฟ แต่เป็นที่ที่ผู้คนมาพร้อมสิ่งหนึ่งและกลับไปพร้อมสิ่งอื่น เราไม่รู้เสมอว่าคืออะไร แต่เห็นได้จากสีหน้าของพวกเขาเมื่อออกไป