İşte Quebec'in en çok fotoğraflanan mahallesinde bulunan bir kahve hakkında kimsenin size söylemediği şeyler. Instagram fotoğrafları değil, Google yorumları değil. Gerçek bir haftalık günlük, kronik kronik.

Pazartesi · 7:12

Haftanın ilk espresso'su her zaman henüz gerçekten uyanmak istemeyen biri içindir. Bu sabah, gri yün kabanlı, ellili yaşlarında bir adam menüye bakmadan içeri giriyor. Sadece iki küçük işaret parmağı hareketiyle sipariş veriyor: evrensel anlamda iki espresso demek olan bu hareket.

Beş dakika sonra iki boş fincanını tezgahın üzerine düzgünce koyarak ayrılıyor. Tek kelime etmedi. Yarın geri gelecek.

Pazartesi · 11:30

İki bebek arabasıyla ve yaklaşık beş ile on yaş arasında dört çocukla bir çift geliyor. Sessizce menüye bir dakika boyunca bakıyorlar. Çocuklardan biri Coca-Cola olup olmadığını soruyor. Yok. Portakal suyu var mı diye soruyor. O da yok. Sonunda hızla içtiği sıcak çikolatayı kabul ediyor, sanki hayat memat meselesiymiş gibi.

Ebeveynler iki latte sipariş ediyor. Hava hala serin olmasına rağmen dışarıdaki terasta oturuyorlar. Hava almaya ihtiyaçları var, bu belli oluyor. Kırk beş dakika kalıyorlar. Bu süre hem uzun hem kısa, hangi ebeveynle konuştuğunuza bağlı.

Salı · 8:45

Alman bir turist, artık neredeyse hiç görülmeyen katlanmış bir kağıt harita ile içeri giriyor. Funikülere bakıyor. Ona İngilizce, ellerimizle, gözlerimizle, elimizden gelen her şeyle açıklıyoruz. Anlıyor. Haritayı yağmurluğunun cebine katlayarak doğru yöne gidiyor. Yirmi dakika sonra sıcak sütlü kahve siparişi vermek için geri dönecek. Funiküler bakım nedeniyle kapalıymış.

Çarşamba · 14:20

Genç bir fotoğrafçı, masanın üzerinde duran cihazıyla ve önünde bir flat white kahvesiyle terasımızda iki saat geçiriyor. Kahveyi fotoğraflamıyor. Sokaktan geçen insanları fotoğraflıyor. Yan bakışlı, dikkatli bir bakışı var; hayal kurmuyor ama not alıyor. Gitmeden önce şarküteri tabaklarımızın olup olmadığını soruyor. Var. Sipariş veriyor. 17:00'ye kadar kalacak.

Perşembe · 9:15

Mahallenin bir sakini açıldığımızdan beri her sabah gelir. Hep aynı şeyi sipariş eder: biraz daha az köpüklü bir cappuccino. Bugün tarçın koyup koyamayacağımızı soruyor. Koyabiliriz. Bir şeyi kutlamak için olduğunu söylüyor. Ne olduğunu soruyoruz. Üç yıldır bitiremediği bir kitabı bitirdiğini söylüyor.

Duyduğumuz en iyi tarçın koyma sebebi bu.

Cuma · 17:45

Hafta sonu burada, mahallenin ritminin değiştiği bir Cuma akşamı başlar. Çalışanlar yerini gezginlere bırakır. Sesler bir kademe yükselir. Birisi bir kadeh şarap sipariş eder. Sonra bir tane daha. Espresso makinesi daha hızlı çalışır, Québec peynir tabakları birbiri ardına çıkar.

Bir adam yalnızca bir kitap ve bir kadeh kırmızı şarapla oturuyor. İki saat boyunca gözlerini kaldırmadan okuyor. Gitmeden önce kitabı masanın üzerine bırakıyor. Kitap Patrick Modiano'nun bir romanı. Birisi talep eder mi diye tezgahın arkasına kaldıracağız. Kimse talep etmeyecek. Sonunda biz okuyacağız.

Pazar · 10:00

Pazar sabahı haftanın en yavaş ve en güzel servisidir. İnsanlar saat veya ajanda olmadan gelir. Uzun süre kalırlar. Sokağa bakarlar. Bazen mahallenin hala biraz uyuduğu ve uyandırmak istemedikleri gibi alçak sesle konuşurlar.

Bu sabah bir adam espresso sipariş ediyor ve müzik çalıp çalmadığımızı soruyor. Bazen çaldığımızı, ama bu sabah çalmadığını söylüyoruz. Adam bunun iyi olduğunu söylüyor. Pencerenin yanında oturuyor ve boş espresso bardağı önünde bir buçuk saat boyunca sabah yağmuruyla ıslanmış kaldırım taşlarına bakıyor.

İşte Petit Champlain'de bir kahve böyle olur. Sadece kahve değil. İnsanların bir şeyle gelip başka bir şeyle ayrıldığı bir yer. Ne olduğunu her zaman bilmiyoruz. Ama ayrılırken yüzlerinden anlıyoruz.