Υπάρχουν αγώνες που είναι απλώς αγώνες. Και υπάρχουν άλλοι που είναι πόλεμοι. Το Le Mans του 1966 ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, και ο τρόπος που τελείωσε έγινε μία από τις πιο συζητημένες εικόνες στην ιστορία του μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Πώς ο Henry Ford II κήρυξε τον πόλεμο στον Enzo Ferrari

Όλα ξεκίνησαν το 1963. Η Ford ήθελε να αγοράσει τη Ferrari. Οι διαπραγματεύσεις προχωρούσαν. Ο Enzo Ferrari φαινόταν έτοιμος. Έπειτα, την τελευταία στιγμή, αποσύρθηκε. Δεν μπορούσε να δεχτεί τον όρο που του αφαιρούσε τον έλεγχο του αγωνιστικού τμήματος.

Ο Henry Ford II το πήρε πολύ άσχημα. Πολύ άσχημα. Φέρεται να είπε αυτά τα λόγια, ή κάτι αντίστοιχο: «Θα νικήσουμε αυτόν τον γκαντέμη στο Le Mans.» Ήταν το σημείο εκκίνησης ενός από τα πιο φιλόδοξα και δαπανηρά προγράμματα αγώνων που έχει υλοποιήσει ποτέ ένας κατασκευαστής αυτοκινήτων.

Η Ford προσέλαβε μηχανικούς, τεχνικούς, οδηγούς. Ανέπτυξε την GT40 εντατικά. Οι πρώτες προσπάθειες το 1964 και 1965 απέτυχαν. Η Ferrari κυριαρχούσε. Αλλά η Ford μάθαινε.

1966: η στιγμή της αλήθειας

Le Mans 1966. Η Ford έφτασε με έναν στρατό από GT40 Mk II προετοιμασμένα από τη Shelby American. Οι οδηγοί περιλάμβαναν τους Bruce McLaren, Ken Miles, Dan Gurney, A.J. Foyt. Η Ferrari ήταν εκεί, πάντα το φαβορί. Αλλά εκείνο το βράδυ, η Ford ήταν ασταμάτητη.

Τα Ford GT40 κυριάρχησαν στον αγώνα από την αρχή μέχρι το τέλος. Καθώς πλησίαζε η γραμμή τερματισμού, οι τρεις πρώτες θέσεις ήταν όλες κατειλημμένες από Ford. Εκείνη τη στιγμή η διοίκηση της Ford πήρε μια απόφαση που θα τροφοδοτούσε τις συζητήσεις για δεκαετίες.

Η διαμάχη της άφιξης

Ο Ken Miles, που είχε ηγηθεί του μεγαλύτερου μέρους του αγώνα, του ζητήθηκε να επιβραδύνει για να επιτραπεί μια ομαδική άφιξη. Η φωτογραφία της νίκης με τρία Ford δίπλα-δίπλα είναι η εικόνα που ήθελε η Ford. Ο Miles συμφώνησε. Αλλά ο κανονισμός του Μαν για την απόσταση που διανύθηκε έκανε τον Bruce McLaren νικητή, όχι τον Miles.

Ο Ken Miles σχεδόν κατάφερε κάτι μοναδικό στην ιστορία του Μαν: να κερδίσει τις 24 Ώρες μετά από νίκες στο Daytona και το Sebring την ίδια χρονιά. Αυτό το τριπλό στέμμα του αρνήθηκε η δική του ομάδα.

Τι μας λέει αυτή η ιστορία

Στο Carrera Café, αυτή η ιστορία αντηχεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Μιλάει για φιλοδοξία, πάθος, την ένταση ανάμεσα στον αθλητισμό και το εμπόριο, και το τίμημα του να θέλεις να κερδίσεις με κάθε κόστος. Οι καλύτερες ιστορίες του motorsport δεν είναι ποτέ απλές.

Σχετικά άρθρα

Θρύλοι

Ayrton Senna στο Μονακό 1984

Ferrari

Η Ferrari 250 GTO: εικονίδιο

24 ώρες του Μαν

Οι 24 Ώρες του Μαν