Ο Michael Schumacher έφτασε στη Formula 1 το 1991 για να αντικαταστήσει επείγοντα έναν τραυματισμένο οδηγό στην ομάδα Jordan. Η πρόκριση του στο Spa-Francorchamps, μια από τις πιο απαιτητικές πίστες του προγράμματος, ήταν τόσο εντυπωσιακή που αμέσως προσλήφθηκε από τη Benetton. Η συνέχεια είναι γνωστή: δύο πρωταθλήματα με τη Benetton το 1994 και το 1995, και μετά πέντε συνεχόμενοι τίτλοι με τη Ferrari από το 2000 έως το 2004.

Αυτό που εντυπωσιάζει στην καριέρα του Schumacher είναι η συνεχής πρόοδος, η απουσία στασιμότητας: ποτέ δεν φάνηκε να φτάνει το όριό του.

Όταν ο Schumacher εντάχθηκε στη Ferrari το 1996, η ιταλική ομάδα δεν είχε κερδίσει το πρωτάθλημα κατασκευαστών από το 1983. Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια πλήρους ανασυγκρότησης, με τον Ross Brawn ως τεχνικό διευθυντή και τον Jean Todt ως αρχηγό της ομάδας, για να δημιουργήσουν τη μηχανή νίκης που θα κυριαρχούσε στο άθλημα από το 2000 έως το 2004.

Αυτό που ενσάρκωνε ο Schumacher ήταν η ιδέα ότι η αριστεία είναι το άθροισμα χιλίων αόρατων προετοιμασιών. Το κοινό έβλεπε μόνο τις νίκες. Αυτό που δεν έβλεπε ήταν οι εκατοντάδες ώρες δοκιμών, οι βραδινές τεχνικές συναντήσεις, οι συνεδρίες καρτ για να παραμένει σε φόρμα.

Στο Carrera Café, ισχύει η ίδια λογική. Ο πελάτης βλέπει το τέλειο εσπρέσο στο φλιτζάνι. Αυτό που δεν βλέπει είναι η πρωινή βαθμονόμηση, η επιλογή του κόκκου της εβδομάδας, η εκπαίδευση του barista, η συντήρηση της μηχανής. Η αριστεία είναι πάντα το αποτέλεσμα αυτού που δεν φαίνεται.