Αυτό που κανείς δεν σας λέει για ένα καφέ που βρίσκεται στη πιο φωτογραφημένη γειτονιά του Κεμπέκ. Όχι οι φωτογραφίες στο Instagram, όχι οι κριτικές στο Google. Το αληθινό ημερολόγιο μιας εβδομάδας, χρονιά με χρονιά.

Δευτέρα · 7:12

Ο πρώτος espresso της εβδομάδας ανήκει πάντα σε κάποιον που φαίνεται να μην θέλει ακόμα πραγματικά να ξυπνήσει. Αυτό το πρωί είναι ένας άντρας γύρω στα πενήντα, με γκρι μάλλινο παλτό, που μπαίνει χωρίς να κοιτάξει τον κατάλογο. Παραγγέλνει μόνο με τα δάχτυλα: δύο μικρές κουκκίδες με τον δείκτη, αυτή η παγκόσμια χειρονομία που σημαίνει δύο espresso.

Φεύγει πέντε λεπτά αργότερα με τα δύο άδεια φλιτζάνια τακτοποιημένα στον πάγκο. Δεν είπε λέξη. Θα ξανάρθει αύριο.

Δευτέρα · 11:30

Ένα ζευγάρι φτάνει με δύο καρότσια και τέσσερα παιδιά ηλικίας περίπου από πέντε έως δέκα ετών. Κοιτάζουν τον κατάλογο σιωπηλά για ένα καλό λεπτό. Ένα από τα παιδιά ρωτά αν έχουμε Coca-Cola. Δεν έχουμε. Ρωτά για χυμό πορτοκάλι. Ούτε αυτόν έχουμε. Τελικά δέχεται μια ζεστή σοκολάτα που πίνει με μεγάλη βιασύνη σαν να παίζεται η ζωή του.

Οι γονείς παραγγέλνουν δύο latte. Κάθονται έξω στη βεράντα παρόλο που κάνει ακόμα δροσιά. Χρειάζονται αέρα, φαίνεται. Μένουν σαράντα πέντε λεπτά. Είναι και πολύ και λίγο ταυτόχρονα, ανάλογα ποιον γονιό ρωτάς.

Τρίτη · 8:45

Ένας Γερμανός τουρίστας μπαίνει με ένα διπλωμένο χάρτη από χαρτί, κάτι που πλέον σχεδόν δεν βλέπεις. Ψάχνει το τελεφερίκ. Του εξηγούμε στα αγγλικά, με τα χέρια, τα μάτια, ό,τι μπορούμε. Καταλαβαίνει. Φεύγει προς τη σωστή κατεύθυνση, με τον χάρτη διπλωμένο στην τσέπη του αδιάβροχου του. Θα επιστρέψει για να παραγγείλει έναν ζεστό καφέ με γάλα είκοσι λεπτά αργότερα. Το τελεφερίκ ήταν κλειστό για συντήρηση.

Τετάρτη · 14:20

Ένας νεαρός φωτογράφος περνά δύο ώρες στη βεράντα μας με τη φωτογραφική του μηχανή τοποθετημένη στο τραπέζι ανάμεσα σε αυτόν και το flat white του. Δεν φωτογραφίζει τον καφέ. Φωτογραφίζει τους ανθρώπους που περνούν στο δρομάκι. Έχει αυτό το πλάγιο, προσεκτικό βλέμμα, που δεν ονειρεύεται αλλά καταγράφει. Πριν φύγει ρωτά αν έχουμε πιατέλες με αλλαντικά. Έχουμε. Παραγγέλνει. Θα μείνει μέχρι τις 17:00.

Πέμπτη · 9:15πμ

Μια κάτοικος της γειτονιάς μπαίνει κάθε πρωί από τότε που ανοίξαμε. Παραγγέλνει πάντα το ίδιο: ένα καπουτσίνο με λίγο λιγότερο αφρό. Σήμερα ρωτάει αν μπορούμε να βάλουμε κανέλα. Μπορούμε. Λέει ότι είναι για να γιορτάσει κάτι. Τη ρωτάμε τι. Λέει ότι τελείωσε να διαβάζει ένα βιβλίο που δεν μπορούσε να τελειώσει για τρία χρόνια.

Είναι ο καλύτερος λόγος για να βάλεις κανέλα που έχουμε ακούσει ποτέ.

Παρασκευή · 17:45

Το Σαββατοκύριακο ξεκινά εδώ ένα βράδυ Παρασκευής, όταν η γειτονιά αλλάζει ρυθμό. Οι εργαζόμενοι δίνουν τη θέση τους στους περιπατητές. Οι φωνές ανεβαίνουν ένα επίπεδο. Κάποιος παραγγέλνει ένα ποτήρι κρασί. Μετά ένα ακόμα. Η μηχανή εσπρέσο δουλεύει πιο γρήγορα, οι πιατέλες με τυριά του Κεμπέκ βγαίνουν η μία μετά την άλλη.

Ένας άντρας κάθεται μόνος με ένα βιβλίο και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Διαβάζει για δύο ώρες χωρίς να σηκώσει τα μάτια του. Πριν φύγει αφήνει το βιβλίο στο τραπέζι. Είναι ένα μυθιστόρημα του Patrick Modiano. Θα το βάλουμε πίσω από τον πάγκο για να δούμε αν κάποιος το ζητήσει. Κανείς δεν θα το ζητήσει. Τελικά θα το διαβάσουμε εμείς.

Κυριακή · 10πμ

Το πρωί της Κυριακής είναι η πιο αργή και όμορφη εξυπηρέτηση της εβδομάδας. Οι άνθρωποι έρχονται χωρίς ρολόι, χωρίς πρόγραμμα. Μένουν για πολύ ώρα. Κοιτούν το δρόμο. Μερικές φορές μιλούν ψιθυριστά σαν να κοιμάται ακόμα λίγο η γειτονιά και να μην θέλουν να την ξυπνήσουν.

Αυτήν την πρωινή ώρα, ένας άντρας παραγγέλνει ένα εσπρέσο και ρωτάει αν παίζει μουσική. Του λέμε ότι ναι, μερικές φορές, αλλά όχι σήμερα το πρωί. Λέει ότι έτσι είναι καλά. Καθίζει κοντά στο παράθυρο και μένει μιάμιση ώρα με τον άδειο εσπρέσο μπροστά του, κοιτώντας τις βρεγμένες από τη βροχή πέτρες.

Αυτό είναι ένα καφέ στο Petit Champlain. Όχι απλώς καφές. Ένας χώρος όπου οι άνθρωποι έρχονται με κάτι και φεύγουν με κάτι άλλο. Δεν ξέρουμε πάντα τι. Αλλά το βλέπουμε στο πρόσωπό τους όταν φεύγουν.