Η ιταλική μετανάστευση στο Κεμπέκ ξεκίνησε από τα τέλη του 19ου αιώνα, εντατικοποιήθηκε τη δεκαετία του 1950–1960. Αυτοί οι μετανάστες έφεραν μαζί τους τη μαγειρική τους τεχνογνωσία, τις οικογενειακές τους συνταγές, την αγάπη τους για το τραπέζι και τον καφέ. Στο Μόντρεαλ, η Μικρή Ιταλία έγινε το επίκεντρο αυτής της κουλτούρας. Αλλά και το Κεμπέκ απορρόφησε αυτή την επιρροή, πιο διακριτικά, πιο σταδιακά.

Οι trattorias της παλιάς γενιάς άνοιξαν τις πόρτες τους στην Παλιά Κεμπέκ και τις γειτονικές περιοχές. Οι ιδιοκτήτες τους, συχνά από την Καμπανία, τη Σικελία ή το Λάτιο, προσαρμόσαν τις συνταγές τους στα τοπικά υλικά διατηρώντας το ουσιώδες: την αγάπη για την απλότητα, την προτεραιότητα στο προϊόν, τη φιλικότητα του τραπεζιού.

Η τρέχουσα γενιά Ιταλών εστιάτορων στο Κεμπέκ έχει διαφορετική εκπαίδευση. Πολλοί έχουν εργαστεί στην Ιταλία, έχουν εκπαιδευτεί στη σύγχρονη cucina italiana. Φέρνουν μια νέα τεχνική αυστηρότητα, προσοχή στους ιταλικούς τόπους προέλευσης, δεξιοτεχνία στο ακατέργαστο προϊόν που ανεβάζει την ιταλική κουζίνα του Κεμπέκ σε επίπεδο γαστρονομίας.

Η φρέσκια πάστα απαιτεί λίγα υλικά και πολύ τεχνική. Το αλεύρι, τα αυγά, μερικές φορές λίγο λάδι: αυτό είναι όλο. Αλλά η ποιότητα του αλευριού, η αναλογία των αυγών, ο χρόνος ξεκούρασης της ζύμης, η ακρίβεια στο άνοιγμα: κάθε στοιχείο μετράει. Οι μεγάλοι Ιταλοί pastaioli περνούν χρόνια για να τελειοποιήσουν αυτές τις κινήσεις.

Στο Κεμπέκ, πολλοί Ιταλοί και Κεμπεκιώτες σεφ έχουν εκπαιδευτεί σε αυτή τη δεξιότητα. Κάποιοι προσαρμόζουν τις πάστες τους με τοπικά αλεύρια του Κεμπέκ, πετυχαίνοντας υφές και γεύσεις που δεν υπάρχουν αλλού. Μια πάστα του Κεμπέκ, ιταλική στην καρδιά, βόρεια στο συστατικό.

Οι μορφές είναι ατελείωτες: tagliatelle, pappardelle, rigatoni, spaghetti, gnocchi. Καθεμία απαιτεί μια σάλτσα, έναν τρόπο μαγειρέματος, μια διαφορετική αρμονία. Οι Ιταλοί το ξέρουν: η πάστα δεν είναι πιάτο, είναι μια φιλοσοφία του τραπεζιού.

Ο ιταλικός εσπρέσο δεν είναι απλώς ένας τρόπος παρασκευής καφέ. Είναι μια έννοια, ένας ρυθμός ζωής. Στην Ιταλία, δεν κάθεται κανείς για να πιει τον εσπρέσο του: στέκεται στον πάγκο, τον καταπίνει σε μερικές γενναιόδωρες γουλιές, αφήνει το φλιτζάνι και φεύγει. Αυτό το τελετουργικό διαφέρει από τον καφέ ειδικής ποιότητας του Κεμπέκ, που προσκαλεί περισσότερο να καθίσεις και να απολαύσεις.

Το Carrera Café συμφιλιώνει τις δύο παραδόσεις. Το espresso Pole Position μας παρασκευάζεται με την αυστηρότητα της ναπολιτάνικης παράδοσης: εκχύλιση υψηλής πίεσης, ελεγχόμενη θερμοκρασία, καφέδες ειδικής προέλευσης. Αλλά προσκαλούμε τους πελάτες μας να καθίσουν, να πάρουν το χρόνο τους, να κάνουν το διάλειμμα του καφέ μια στιγμή ποιότητας και όχι απλώς ανεφοδιασμού.

Είναι η italianità ανανεωμένη για το Κεμπέκ. Το καλύτερο και των δύο κόσμων.