Υπάρχει κάτι που το καλοκαίρι δεν μπορεί να κάνει: να αφήσει το Petit Champlain να αναπνεύσει. Από τον Ιούνιο ως τον Αύγουστο, οι ομάδες διαδέχονται η μία την άλλη, οι βεράντες ξεχειλίζουν. Μετά έρχεται ο Σεπτέμβριος. Και κάτι αλλάζει.

ΟΤΑΝ Η ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟ ΡΥΘΜΟ ΤΗΣ

Ο δρόμος στενεύει χωρίς να στενεύει. Οι πέτρινες όψεις παίρνουν ένα χρώμα που το καλοκαίρι δεν τους έδινε. Η υγρή άσφαλτος από την πρώτη δροσερή βροχή αντανακλά τα φώτα σαν καθρέφτης από χαλκό. Και οι άνθρωποι που περπατούν εκεί κινούνται διαφορετικά. Πιο αργά. Με τα χέρια στις τσέπες.

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ESPRESSO: ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ

Τον Σεπτέμβριο, στο Carrera Café, βγάζουμε τα πιο έντονα μείγματα. Ο φθινοπωρινός καφές είναι πιο πικάντικος, πιο βαθύς, πιο παρηγορητικός. Είναι ένα ρόφημα που συνοδεύει το φως που πέφτει στις 17:00, το πουλόβερ που είναι λίγο πολύ ελαφρύ για το βράδυ, τη βεράντα που κρατάμε ανοιχτή μέχρι το τελευταίο όριο.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΤΕ

Σεπτέμβριος ή Οκτώβριος, μέσα στην εβδομάδα. Η γειτονιά είναι δική σας. Χωρίς ουρές για το τελεφερίκ, χωρίς ομάδες που κλείνουν το δρόμο. Ακριβώς το Petit-Champlain όπως είναι πραγματικά: ένας σπάνιος τόπος που αξίζει να ζήσεις αργά.