Het hoogseizoen van Vieux-Québec loopt van Saint-Jean (23 juni) tot het Festival d’Été (eind juli). Deze zes weken concentreren de meeste jaarlijkse bezoekers. De wachtrijen voor restaurants zijn lang, accommodaties duur, de geplaveide straten druk.

Buiten deze periode verandert de stad van gezicht. Elk van de drie seizoenen buiten de zomer heeft zijn eigen charme: de herfst met zijn vurige kleuren, de winter met zijn theatrale witheid, de lente met zijn bescheiden maar diepe wedergeboorte. Drie verschillende stemmingen, drie ervaringen die de zomer niet kan bieden.

De accommodatieprijzen dalen aanzienlijk buiten het seizoen: tot 40% minder in grote hotels, 30% in bed-and-breakfasts in Vieux-Québec. De beste tafels zijn toegankelijk zonder weken van tevoren te reserveren. En toeristische drukte neemt vanzelf af.

De herfst is zonder twijfel het mooiste seizoen om het Oude Québec te bezoeken buiten de zomer. Van half september tot half oktober krijgen de bomen in het Gouverneurspark, de vlaktes van Abraham en de straten van de Haute-Ville tinten geel, oranje en rood die contrasteren met de grijze stenen van de gevels.

Het herfstlicht is anders. Het is lager, goudkleuriger, langer. Het hult het Château Frontenac aan het eind van de dag in een amberkleur die in de zomer niet bestaat. Fotografen weten dat en komen speciaal voor dit licht.

De Fêtes de la Nouvelle-France (augustus) en het Internationaal Filmfestival (oktober) brengen leven in de overgang. Het gastronomische aanbod is op zijn hoogtepunt: de herfstmenu's van de toprestaurants behoren tot de meest inventieve van het jaar. En de markten liggen vol met pompoenen, appels, gerijpte kazen en nieuwe ciders.

December en januari zijn de rustigste maanden in het Oude Québec. Bedekt met sneeuw, verlicht, stil. De sneeuw dempt de geluiden, de straten zijn 's avonds verlaten. Het Château Frontenac tekent zich af tegen een staalblauwe lucht of tegen wolken vol sneeuw. Een bijna onwerkelijk beeld.

Februari brengt het Carnaval, het enige echte winterevenement voor het grote publiek. De twee weken van het Carnaval concentreren een toestroom van bezoekers die een beetje doet denken aan het zomerseizoen. Buiten het Carnaval herwint het Oude Québec zijn eenzaamheid.

Het is het ideale seizoen voor reizigers die op zoek zijn naar afzondering en contemplatie. Een winterweekend in Québec in januari is een bijna meditatieve ervaring: lange wandelingen op de Terrasse Dufferin, lezen in cafés, stevige en herstellende wintermaaltijden.

De lente in Québec is een belofte die langzaam wordt opgebouwd. Maart is nog koud, vaak met sneeuw. April begint te twijfelen. Maar mei, met zijn eerste echte zonnestralen en kersenbomen die in de parken bloeien, heeft een zachtheid die reizigers die gewend zijn aan milde lentes niet kennen.

De echte openbaring van de Québecse lente is het openen van de terrassen. Zodra de thermometer boven de 10 °C komt, zetten bistro's en cafés hun stoelen buiten. De Québécois gaan zitten, soms nog met jas aan, en genieten van de zon. Het is een ontroerend schouwspel, een collectief ritueel van bewonderenswaardige oprechtheid.